Terug naar overzicht

Het levensverhaal over Huize Weltevree - Hoofdstuk 10

Die avond eten we eigen gebakken cake bij de koffie. Ik ben gek op lekkere dingen. Al eet ik 's morgens niet zoveel. Ik kook nu elke ochtend zelf een hard gekookt ei.

Als ik naar bed ga die avond leg ik voor het eerst mijn telefoon op mijn nachtkastje. Ik ben benieuwd of ik morgen een appje krijg. Net als ik wil gaan slapen klopt iemand op de deur. Dat moet Christa of Annelies zijn. Het is Annelies. Ze ziet er schattig uit in haar nieuwe pyjama. Annelies heeft haar laptop in haar hand. 'Heb jij hier wifi?' vraagt ze aan mij. 'Hoezo,' vraag ik, 'doet je laptop het niet?' 'Jawel,' doet Annelies groot, 'maar ik wil je wat laten zien.' Omdat ik mijn wificode niet weet gaan we maar naar beneden. Daar lukt het wel de laptop aan de praat te krijgen.

Ik zie dat Annelies online gesolliciteerd heeft en dat ze ook morgen wordt geappt. Dat wordt spannend. 'Heb jij wel vervoer?' vraagt Annelies aan mij. 'Dat niet. Maar ik heb in de schuur bij ons huis een oude fiets zien staan. Alleen de banden moeten worden opgepompt. Dat ga ik morgen vroeg doen. Dan kan ik gelijk de buurt gaan verkennen op de fiets. Ik heb heel lang niet meer gefietst.' Normaal doe ik alles met het busje of lopend. Maar ik zal ze eens laten zien wat ik kan. Dat vertel ik ook aan Annelies. 'Oké' zegt ze. 'Ben benieuwd of het je lukt.' Dan gaan we echt slapen.

Om acht uur de volgende morgen hoor ik mijn telefoon piepen. Zal dat Leü-zorg zijn? Slaperig pak ik mijn telefoon. Ja, inderdaad het is Leü-zorg! Of ik hen terug wil bellen. Blij ren ik naar beneden met mijn telefoon in de hand. Daar zit Annelies al aan de koffie. 'Zachtjes!' gebied Annelies mij. 'Christa slaapt nog. Ze wil vandaag een dagje in bed blijven omdat ze een migraine aanval heeft gehad vannacht.' 'Oh, dat wist ik niet' zeg ik onnozel. Dat gedoe ook altijd. Ben ik een keer blij, gebeurt dat weer.
Ik pak koffie en laat Annelies mijn telefoon zien. 'Kijk maar, hier staat het.' Dan pakt Annelies haar telefoon en tot mijn grote verbazing zie ik dat Annelies dezelfde app heeft gekregen. 'Misschien kunnen we samen gaan werken?' vraag ik aan Annelies. Maar nu kijkt Annelies niet blij, eerder chagrijnig. 'Het is de bedoeling bij Leü-zorg dat je zelfstandig kunt werken. En je moet ook je eigen adressen zonder problemen kunnen vinden', is het antwoord van Annelies. Ik schrik weer. Zo heb ik Annelies nog nooit gezien. Ze doet zo kattig.

Kon ik nu maar naar Christa toe, maar die ligt te rusten. Hoe zal dat toch komen dat Christa iedere keer hoofdpijn heeft? Toen ze op het tehuis werkte had Christa nooit ergens last van. Ik deel mijn zorgen met Annelies. Althans, dat probeer ik. Maar Annelies trekt enkel haar schouders op. 'Ik ga zo naar mijn werk toe', zegt ze. 'En jouw busje kan ook zo komen. Wanneer wil je de banden van de oude fiets oppompen?'

Snel kijk ik op mijn horloge. Oh, ik heb nog een half uur. Snel drink ik mijn koffie op en loop naar het oude schuurtje bij ons huis. Gelukkig ik zie een pomp staan. Even kijken… Hoe moet dat ook alweer, een band oppompen. Ja, het lukt mij ook nog! Ik sta soms echt van mijzelf te kijken de laatste tijd. Als ik daarmee klaar ben loop ik weer naar binnen waar de chauffeur van het busje op mij wacht. Morgen ga ik de buurt verkennen op de fiets.

Zo gezegd zo gedaan. Ik heb mij bij de chauffeur afgemeld en ga dit keer op de fiets naar mijn werk. Dat is wennen zeg... al die stoplichten en kruisingen. Bezweet kom ik die morgen op mijn werk. 'Wat heb jij gedaan?' Vraagt een collega bezorgd aan mij. Maar ik kan moeilijk bekennen dat ik sinds jaren weer voor het eerst gefietst heb. In Nederland is het zo normaal dat je alles met de fiets doet. Ik was 10 toen ik voor het eerst een fiets kreeg. Alle andere kinderen in mijn toenmalige klas konden al fietsen. 'Oh, ik heb me verslapen', zeg ik maar. Ik ben goed geworden in het bedenken van smoesjes (ook al zeg ik het zelf).

Sophia

Ik ben 'Sophia'. Ik wil graag anoniem blijven. Ik schrijf verhalen over Huize Weltevree. Deze verhalen zijn verzonnen en ook de namen en de personages zijn verzonnen.

Lees hier mijn andere verhalen